Navigatie overslaan

Deze site gebruik cookies om je beleving te verbeteren. Cookieverklaring

Kies je cursus

Fashion Workshop: Maak je eigen Versace

Rond de tentoonstelling Gianni Versace Retrospective worden verschillende samenwerkingsprojecten georganiseerd buiten de muren van het Groninger Museum. Eén daarvan is een samenwerking met Kunstbende, de kunst- en cultuurwedstrijd voor jongeren, en met cultuurcoach Kitty Boon van VRIJDAG in de Buurt. Een groep jongeren uit Beijum gaat aan de slag om mode te maken geïnspireerd op het werk van Gianni Versace. Ze krijgen eerst een rondleiding in de tentoonstelling op 14 januari, volgen aansluitend een workshop in het atelier van het Groninger Museum, waarna ze in de wijk aan de slag gaan onder leiding van de Groninger couturier Ramiro Koeiman.

Workshops in Beijum
Ben jij tussen de 13-18 jaar en helemaal gek op fashion? Kom dan naar
de Fashion workshoppenreeks van kledingontwerper Ramiro Koeiman!
Het thema van deze workshoppenreeks is Gianni Versace! In 10 workshops leert Ramiro hoe jij jouw kledingstukken kan re-stylen, oppimpenen versieren geïnspireerd op de ontwerper van Gianni Versace. Aan het einde van de lessen heb je twee kledingstukken gemaakt die je kan showen op de voorronde van Kunstbende Groningen op 4 juni in de categorie mode, in een fashionshow in Beijum en in het Groninger Museum.

WANNEER? Start 14 januari, elke 2e en 4e zaterdag van de maand
WAAR? Wijkcentrum Trefpunt (Beijumerweg 17, Groningen)

Over Ramiro
Ramiro Koeiman werd al vroeg in zijn carrière geïnspireerd door het werk van Gianni Versace. Hij werkte zelfs mee aan één van de grootste modeshows van Versace, de Aids benefit show in Los Angeles in 1991. Wellicht is hij zelfs de enige Groninger die Versace van dichtbij heeft meegemaakt. Hoe kwam hij als Groningse student in aanraking met deze grote ontwerper?

“Ik kwam uit Curaçao en verhuisde op mijn twaalfde met mijn familie naar Groningen. Eerst woonden we een jaar in Hoogezand-Sappemeer, daarna verhuisden we naar de Korrewegwijk in Groningen stad en later, toen ik op mezelf ging wonen, kreeg ik een appartement in Beijum, de wijk waar ik nog steeds woon.

Na de middelbare school wilde ik de mode in, dus begon ik aan een driejarige mbo-opleiding mode en kleding. Ik leerde daar de basis, maar wilde daarna graag doorleren. Omdat ik destijds echt ‘into the American casual wear’ was en niet zozeer de Paris fashion, heb ik op mijn negentiende via Curaçao een beurs aangevraagd voor de Verenigde Staten. Ik was heel blij dat die werd toegewezen. Toen de grote zoektocht naar een studieplek begon heb ik meerdere instituten aangeschreven en mijn portfolio gestuurd. Gelukkig kwam ik door de selectie van het hoog aangeschreven Otis Art Institute of Parsons School of Design (kortweg Otis/Parsons) in Los Angeles, voor de opleiding Fashion Design & Illustration. Parsons was destijds een van de meest gerenommeerde modeopleidingen in de VS.

Intensieve studie
Als negentienjarige was het was mijn eerste keer in de Verenigde Staten en dat was natuurlijk heel spannend, maar als je jong bent heb je een vrije geest en durf je veel. Ik was zeer onder de indruk van Los Angeles. Alles was groot, de winkels waren gigantisch, supermarkten waren 24 uur open, een enorme overgang vanuit Groningen. In LA deed iedereen alles met de auto, lopen deed je niet en het openbaar vervoer was destijds echt een no go. Ik woonde op de campus, maar had gelukkig vrienden met een auto waardoor we erop uit konden gaan. Parsons was een privé academie met studenten vanuit de hele wereld. Ik studeerde met veel Aziaten en Europeanen en er was maar één andere Nederlandse student. De studie was zeer intensief. In het eerste jaar Fashion leer je de basis in design, stoffenkennis, kostuumgeschiedenis en modetekenen, in het tweede jaar (junior) ga je aan de slag met wovens, spijkerstof, lingerie, bad- en sportkleding. Het derde jaar (senior) staat in het teken van haute couture japonnen, trouwjurken en kostuums, echte high fashion. Het laatste jaar maak je in samenwerking met verschillende ontwerpers van bekende merken stukken voor je afstuderen en aan het eind van het jaar werden die verkocht na afloop van een modeshow waar altijd veel sterren op af kwamen. Tijdens mijn studie vloog ik telkens in de zomer voor een aantal maanden terug naar huis en werkte ik in kledingzaken in Groningen als Deauville en Via Via in de Zwanestraat. In september ging ik dan weer naar LA en stortte ik me in het volle studieprogramma. Alles werd met de hand gedaan en je werkte met de beste stoffen, de docenten zijn meesters in hun vak. Photoshop en andere hulpmiddelen bestonden nog niet. Na vier jaar was je couturier en klaar voor de industrie.

Aids benefit show
Er kwamen bij de opleiding vaker verzoeken binnen van ontwerpers om studenten mee te laten werken aan hun modeshows. Begin jaren negentig was de ziekte aids overal, er was nog geen behandeling mogelijk en er was veel geld nodig voor onderzoek. Gianni Versace organiseerde in februari 1991 een grote aids benefit show in LA en vroeg modestudenten van Otis/Parsons om mee te werken. Ik meldde me aan en werd geselecteerd. We werkten mee aan de dry-runs, dat zijn de repetities die plaatsvinden voor de grote modeshow. We pakten kleding uit, hingen het op en hielpen de modellen bij pasrondes van kleding en bij try-outs. Uiteraard kwam de grote maestro persoonlijk langs om ons even te groeten en kennis te maken. Ik kan me niet heel veel details van de ontmoeting herinneren maar wat mij is bijgebleven is dat hij vrij klein was, erg lekker rook en hele zachte handen had. En natuurlijk die prachtige, brede glimlach van hem. Het eerste wat me opviel bij zijn couture japonnen was dat de stukken ontzettend zwaar waren, sommige twaalf kilo. De jurken waren bezaaid met stenen en baleinen. Natuurlijk was het een enorme kans om Versace van dichtbij aan het werk te zien. Ik kan me nog precies herinneren wat hij tijdens de dry-run tegen Claudia Schiffer zei, “Darling, you are wearing the skirt backwards”. Geweldig. LA houdt van gala’s, dus alle grote sterren van die tijd waren er, maar tijdens de galashow zaten wij als studenten achterin, ver weg van de vips.

Nieuwe generatie
Na mijn studie lag de weg weer helemaal open. Ik mocht met mijn studentenvisum nog twee jaar in de VS werken, dus het was tijd om een baan te vinden bij een modebedrijf. Ik ben met drie vriendinnen van de opleiding naar New York gegaan en heb met hen in Soho gewoond. Ik pakte alles aan, assisteren, stoffen knippen, loopwerkjes doen, zo kom je erin. Dat heb ik anderhalf jaar gedaan, maar toen mijn visum bijna zou aflopen moest ik iets nieuws verzinnen om in de VS te mogen blijven of het land uit. Met mijn beste vriendin, een Amerikaanse, heb ik toen een plan bedacht. We zijn getrouwd waardoor ik in het land mocht blijven. Ik ben teruggegaan naar LA en ben aan de slag gegaan voor Barbie bij speelgoedfabrikant Mattel Toys. Ik was concept designer en ontwierp eigenlijk kleding voor een tienermeisje van 18, helemaal met de hand geïllustreerd. Daarna werd er een selectie gemaakt en werden ontwerpen omgezet in kostuums voor Barbie. Na tien jaar kreeg ik de behoefte om de wereld over te reizen en om vaker mijn familie te zien. In goed overleg ben ik toen van mijn beste vriendin gescheiden en naar Nederland gegaan. Ik werkte drie jaar voor de KLM en vloog de hele wereld over, waarna ik terugging naar Beijum. In 2007 deed ik mee aan het eerste seizoen van Project Catwalk, de Nederlandse versie van het Amerikaanse tv-programma Project Runway, een wedstrijd voor modeontwerpers waardoor ik in Nederland wat bekender werd. Zo kwam ik ook in aanraking met Kunstbende. Ik vind het geweldig dat met de tentoonstelling Gianni Versace Retrospective in het Groninger Museum het cirkeltje rond is voor mij en kijk er erg naar uit om met dit samenwerkingsproject met VRIJDAG, Kunstbende en het Groninger Museum een nieuwe generatie ontwerpers kennis te laten maken met het iconische werk van Gianni Versace.”

Tekst: Geertje Smeding - Groninger Museum